Abonneer je op onze blog!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Social

In de vorige blog konden jullie lezen dat we sinds vorige week zijn gestart met een nieuwe chemoreeks. De reeks waarin Lieke elke drie weken doxo, dexa en vincristine krijgt, de ‘volle bak’ week alias de ‘DDV week’. Daarnaast krijgt ze dus twee ‘profylactische’ medicijnen (Blijft dat woord al lekker hangen? In het ziekenhuis is het zo’n beetje het stopwoord) waar ze in een vorige periode heel misselijk van is geworden. We hielden al rekening met een zwart scenario, vooral deze eerste week. Maar niets is minder waar.

Eten, eten, (vr)eten

Van tevoren hadden we een soort rampscenario in ons hoofd. Niet zozeer vanwege de doxo – want voordat de bloedwaardes dalen en ze daar klachten van krijgt, ben je een aantal weken verder- maar meer vanwege de ‘profylactische’ medicijnen (daar hebben we ‘m weer!). Omdat ik er al vanuit ging dat Lieke de eerste nachten zou overgeven, had ik de slaapkamer al ‘spuugproof’ gemaakt: handdoeken in het bed, extra handdoeken ernaast en spuugbakjes in handbereik. Die eerste nacht sliep ik slecht, bij elke geluidje was ik direct in hoogste staat van paraatheid. Maar wat bleek? Lieke sliep heerlijk door!

De volgende ochtend stond ze goed op en voelde zij zich goed. Tuurlijk, ze had wel last van de dexa -hoewel dat reuze meeviel in vergelijking met vorige keer-, maar we bespeurden geen misselijkheid. Sterker nog, vanaf die dag begon ze – na ruim negen maanden niet te hebben gegeten- weer brood. Met leverpastei. Achter elkaar door. Ook toen de dexaweek voorbij was – afgelopen week dus- bleef ze maar eten. Tot aan het obsessieve aan toe. Geen dexa, maar wel (vr) eten. Gelukkig ging het obsessieve er van het weekend af, maar het eten is gebleven. Geen sondevoeding meer, Lieke die veel eet en drinkt op een dag, veel beweegt en overwegend vrolijk is. Fantastisch toch?

Verbazing en verwondering

Het rampscenario dat we in ons hoofd hadden, kwam (gelukkig!) niet uit. Door eerdere ervaring, waren we al volledig ingesteld op een week met spugen, misselijkheid en niet lekker voelen. En tot mijn grote verbazing is niets daarvan werkelijkheid geworden. Sterker nog, ik denk dat Lieke zich nog niet eerder zo goed heeft gevoeld sinds we in het traject zitten. Hoe dan? Hoe kan je je zo goed voelen als je dat allemaal in je lijf hebt zitten? Verbazing en verwondering dus.

Peuterspeelzaal

De inschrijving voor de peuterspeelzaal had ik vorig jaar al gedaan. In eerste instantie zou ze in januari al starten met de peuterspeelzaal, maar door alles heb ik dat steeds moeten verschuiven. Tot aan vorige week. De eerste keer moet er toch een keer van komen (slik…).

Al vroeg in de ochtend had zij haar schoenen, jas en rugzak aangedaan om naar ‘schooltje’ te gaan. Ze kon niet wachten!

Zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen woensdag was dan ook haar eerste wen ochtend. Ik had van alles al in mijn hoofd: verschillende scenario’s, reacties van kinderen op haar uiterlijk, omgang met de peuterspeelleidster en noem maar op. De nacht ervoor sliep ik slecht. Hoe zou ze het doen? Overvragen we haar niet? Is het niet teveel voor nu?

Opnieuw werd ik verrast door Lieke en heb ik een nieuwe kant van haar gezien. Wow. Wat een bijzonder meisje is het toch. Het duurde nog geen tien minuten voordat ze ging spelen met andere kinderen en opging in de groep. Nou, fijn dan. Zit je daar als nerveuze ‘moeke’ voor spek en bonen. Nee hoor, trots overheerste. Als zij in een volledige nieuwe situatie zich zo kan aanpassen en opgaan in de groep, dan weet ik dat het goed met haar gaat.

Na een uur – ja, ik weet het. Ik kon ook al eerder weggaan, maar ik hoopte stiekem dat ze mij nog nodig had. Niet dus.– vroeg de leidster mij wat ik wilde doen. Haar meenemen of haar laten spelen? Tuurlijk koos ik voor die laatste optie, maar ik wilde nog wel overleggen met haar. Ik zag Lieke in de speelhoek spelen met andere kinderen. Ik riep haar – ‘Lieke, ik wil even met je overleggen’ – toen mijn prachtige dochter mij verweet dat ik haar stoorde in haar telefoongesprek. ‘Mama, ik ben even aan het bellen’. Zij draaide zich om en ging verder het met telefoongesprek. Dikke troela. Het zit goed dus.

Alle scenario’s in mijn hoofd kwamen weer niet uit. Ze blijft mij verbazen en verwonderen. De peuterspeelzaal is goed voor haar. Waar maakte ik mij druk om? Geen kind die vervelende vragen stelt. Voor nu gaat het goed. Yes!

4 thoughts on “Eerste week Doxorubicine

  1. Wat fijn om te lezen dat Lieke zich goed voelt! Fijn ook dat ze lekker is gaan eten.. Naar welke psz gaat ze eigenlijk?

  2. Ooh ooh , wat mogen jullie trots zijn op jullie mooie meisje . Ongelooflijk hoe zij zich steeds maar weer aanpast en omgaat met alkes wat er in haar jonge leventje gebeurt 👌 Maar ….. ze heeft natuurlijk ook het voirbeeld van een stel OUDERS , die ook ondanks alles toch positief en flexibel zich staande weten te houden in deze mallemolen.👍

  3. Wat weer fijn om te horen dat ze goed op alles reageert en dat eten hè. Leverpastei Tygo vond dat toen ook zo lekker.
    Fijn dat ze naar de peuter school kan. Dan kan haar ontwikkeling toch wat doorgaan.
    Wat kan je dan toch trots op haar zijn , als ze het zo goed oppakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Next Post

Corona?

do jun 11 , 2020
‘Hááá…tsjoe! Hááá…tjsoe!’ O nee. Het zal toch niet. En ja hoor, daar is de snotneus. Als een gek meet ik haar temperatuur. Niet één keer […]