Abonneer je op onze blog!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Social

Haarverlies als bijwerking van de chemo is niet iets waar je over wil nadenken bij je dochter. Achteraf gezien, was dat voor mij één van de moeilijkste en pijnlijkste momenten in haar ziekteproces. Want op het moment dat het haar eraf is, kan je je nergens achter verschuilen en weet iedereen wat er aan de hand is. Vanaf de diagnose heb ik er wekenlang over gepiekerd en nagedacht. Alvast ter voorbereiding om de mentale klap voor mezelf te verzachten. Wanneer valt haar haar uit? Hoe moet ik dit uitleggen aan haar? Vooral dat laatste hield mij nachtenlang bezig.

Lieke had vóór dit alles mooie, lange, blonde haren. Vaak genoeg kreeg ze complimenten over haar haar en voor haar leeftijd had ze een behoorlijke lengte. Ik was hier altijd apetrots op en ik leerde haar haren invlechten. Haren karakteriseren je voor een groot deel en maken tot wie je bent. Zo ook Lieke. René en ik hadden besloten om zo lang mogelijk te wachten om haar haren af te knippen. Eerst maar kijken hoe lang het zou duren. De weken verstreken en Lieke behield haar bos haren. Ik dacht nog eventjes dat zij één van de weinige zou zijn die haar haren kon behouden. Niet iedereen verliest namelijk zijn of haar haar als bijwerking van de chemo. Maar helaas, ook zij (en wij!) moesten eraan geloven. Eind september, na ongeveer vier weken chemo kreeg ze kale plekken op haar hoofd. Haar haren vielen langzaam uit en de kale plekken begonnen toe te nemen. Om voorzichtig te wennen aan het idee, besloten we om haar haren eerst in een bob te laten knippen. Dit deden we niet bij een kapper vanwege de emotionele beladenheid van de hele situatie. Op zo’n moment wil je thuis zijn en je tranen laten gaan zonder dat je je hoeft in te houden. Gelukkig hebben we iemand binnen de familie die dit heeft gedaan.

De bob stond haar erg goed, maar de haren begonnen in de weken erna steeds meer uit te vallen. Ik stelde het moment van afscheren nog steeds uit, het was nog te pijnlijk voor ons. Ook worstelde ik met de vraag wat ik haar moest gaan vertellen. Wat zeg je tegen een tweejarige over het afscheren van haar haar? Niemand die het mij kon vertellen.

Totdat zij op een ochtend haren in haar mond had en daardoor niet kon eten. Dát was voor mij de grens. Dat was op 9 oktober 2019, ruim zes weken nadat de diagnose werd gesteld. We besloten om de uitleg zo simpel mogelijk te houden: ‘Lieke, je haren worden eraf gehaald, zodat je daar geen last meer van hebt. Geen jeuk meer en ook geen haren meer in de je mond. Vind je dat goed?’ Het verbazingwekkende antwoord, en achteraf ook zo logisch gezien haar leeftijd, was ‘Oke mama’. En dat was dat. Mijn schoonzus kwam ondertussen langs om haar haren af te scheren. Een zeer emotioneel moment. Ja, voor ons en niet zozeer voor haar. Toen de haren eraf waren en wij ondertussen tranen over onze wangen hadden -omdat de ziekte nu écht zichtbaar was- maakte Lieke ineens een grap: ‘Oee, lekker glad, Loekie (knuffel) afglijden’. Zij had er direct vrede mee. Sterker nog, ze heeft er nooit moeite mee gehad.

En dan kom je bij de kern: het was altijd al mijn probleem, mijn pijn geweest. Niet die van haar. En achteraf was ik enorm blij met de beslissing, misschien had het zelfs al eerder gemoeten. Want met of zonder haar, Lieke blijft Lieke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Next Post

Opnieuw leren lopen & fase 2

vr mrt 20 , 2020
Tsja, dan heb je ineens een peuter van ruim twee jaar die opeens niet meer kan lopen. Sterker nog, een peuter die opnieuw álle stadia […]

Lees ook