Abonneer je op onze blog!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Social

We zijn klaar. Nada. Noppes. Na twee jaar, 730 dagen, is het dan eindelijk zover. Lieke is klaar met alle behandelingen. Geen beenmergoperaties meer, geen ruggenprikken, geen chemo’s meer en niet meer elke week naar het ziekenhuis. Zucht. Het is zover. Slik. Lieke mag de bel luiden!

Aftellen tot het einde

Al vanaf dag één leven we toe naar dit moment. Dat we klaar zijn, dat Lieke weer beter is. Maar doordat het eerste jaar vooral uit veel dieptepunten bestond, hadden we geen tijd om vooruit te denken. We konden het ons simpelweg niet permitteren. Want zeg nou zelf, wie garandeert ons dat we de eindstreep halen? Je wordt gedwongen om in het moment te leven. Want elke dag, elk moment, kon het mis gaan. Koorts, infecties, ontstekingen in het lichaam: alles lag op de loer. Hoe we alles gedaan hebben? Geen flauw idee. Maar het belangrijkste: we hebben het met z’n allen wel mooi geflikt!

Het tweede jaar zag er heel anders uit. Lieke was vrij stabiel, er waren geen onverwachte opnames en we kregen meer regie over ons eigen leven. En dat betekende dat we vanaf dat moment meer konden uitkijken naar de eindstreep. Met name het laatste half jaar. Als ik er dan doorheen zat, hoefde ik alleen maar te fantaseren over ons BETERfeest. En laat ik je vertellen – voor de mensen die mij écht kennen- die gedachten, de ideeën, gingen aardig ver en waren nogal groots. Met optredens (uiteraard van bekende artiesten, die het vanzelfsprekend kosteloos doen), complete catering en het hele circus eromheen… Maar hé, mag een mens dromen? Het zorgde er wel voor dat ik weer energie kreeg en het weer zag zitten. De weken kwamen dichterbij en op dinsdag 24 augustus 2021 was het dan ein-de-lijk zover! Lieke mag de bel luiden!

Bel luiden

Op dinsdag 24 augustus was het dus zover. Lieke is officieel klaar met alle behandelingen. Geen chemo’s meer, geen operaties meer en niet meer elke week naar het ziekenhuis. Opluchting, vreugde, verdriet … een cocktail van verschillende emoties gaan door je heen.

Eerst moet er nog een hartecho worden gemaakt. Ze weten inmiddels uit onderzoek dat de chemo’s schade kunnen toebrengen aan het hart. Dat hoeft niet zozeer nu te zien zijn, maar dat kan ook in de toekomst – als een laateffect- ontstaan. Na de hartecho gaat Lieke voor een vingerprik, zodat onze oncoloog naar haar bloedwaardes kan kijken. Die bloedwaardes zijn hartstikke goed (yes!), ook haar weerstand ziet er onder deze omstandigheden goed uit. Een goede basis wat ons betreft, want vanaf nu zullen de bloedwaardes en haar weerstand alleen maar stijgen. Dat gaat niet over dagen of enkele weken, maar duurt maanden voordat het beenmerg zich weer volledig heeft hersteld.

En dan… hét moment waarop de bel wordt binnengerold. Slik. Nadat onze oncoloog meerdere malen heeft gezegd hoe dapper Lieke is geweest, net als haar ouders, pakken René en ik nog kort het moment om de tussenstand van onze actie te delen. Tussenstand op 24 augustus: 6237,- euro! Daarna mag Lieke de bel luiden. Op dat moment kruipt ze opeens in haar schulpje, kijkt wat verloren om zich heen en raakt de bel nauwelijks aan. Hmm. Lekker dan. Kijk je twee jaar uit naar deze dag, wil ze de (piep!*) bel niet luiden. Haha, dan papa en mama maar, samen met Lieke. We trekken hard aan het touw en de bel is overal duidelijk te horen. Dag chemo, dag kanker, tot nooit weer!

2 thoughts on “Na twee jaar mag ze dan eindelijk de bel luiden!

  1. Je zou bijna zeggen, we gaan over op de orde van de dag en dat is denk ik ook goed. Toch blijft dit altijd een onderdeel van jullie Leven. Chapeau, voor jullie beiden, om dit te delen hebben jullie vast veel ouders geholpen en het heeft jullie ook sterker gemaakt. Het feest heeft er aan bij toe gedragen dat er in ieder gevak meer kinderen geholpen kunnen worden. Dank je wel.

  2. wat super fijn! Het zal vast een heel bijzonder moment geweest zijn,.. die bel… blijkbaar voelde Lieke dat ook en durfde ze toch ineens niet….. fijn dat jullie ook nu haar hiermee konden helpen. Wel zo symbolisch om samen die bel te luiden 😉
    En wat zijn jullie afgelopen jaren dapper geweest, je had weinig keus, maar jullie hebben het maar wel mooi gedaan met elkaar! Nu vast opluchting…. maar het zal misschien ook wel wennen zijn, niet meer naar ziekenhuizen, geen pillen meer… Ik hoop dat jullie weer vertrouwen krijgen en weer wat zorgelozer kunnen gaan leven, als een heel gewoon gezin (met een bijzonder verhaal) dat is jullie allemaal nu zo gegund. Ik wens jullie alle goed toe.
    Liefs Eline

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Next Post

Ons BETERfeest!

zo sep 12 , 2021
Eindelijk dan, ons BETERfeest! Je leest het goed, óns feest, want kanker heb je nooit alleen. Het feest is net zo goed voor haar broertje, […]