Abonneer je op onze blog!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Social

De eerste twee MTX opnameweken verliepen relatief rustig en naar verwachting. Ze had weliswaar weinig eetlust en kon weinig eten verdragen, maar de medicijnen tegen de misselijkheid werkten goed. Inmiddels hadden we het jaar 2019 afgesloten en hebben we met familie kerst en oud & nieuw kunnen vieren. Het jaar 2020 wordt een beter jaar, daar gaan we voor! Maar het begon niet al te goed.

Na de tweede opnameweek merkten we dat Lieke veel moeite had om bij te komen van de chemo. Ze klaagde veel over pijn in haar mond en dronk op een gegeven moment ook niet meer. Zelfs water lukte niet. Ook was ze erg misselijk en spuugde ze vaak. Toch besloten we om het eerst aan te zien, omdat we – hoe gek dit ook klinkt – wel wat gewend waren. We hoopten dat ze haar dieptepunt had bereikt en dat ze opknapte. Toen ze echter op een gegeven moment bloed spuugde, belden we direct met PMC en konden we terecht in Groningen. Als ouder ben je direct weer in hoogste staat van paraatheid en gaan de alarmbellen af. Want ja, bloed spugen is nooit een goed teken.

Wat bleek nou? Lieke had veel last van ontstoken slijmvliezen als gevolg van de MTX. Dit betekende dat haar slijmvliezen in haar mond (grote blaren had ze!) , keel, slokdarm en darmen ernstig ontstoken waren en ze hierdoor niets kon binnenhouden. Ze had veel pijn en de extra pijnstilling, paracetamol en tramadol, hielpen niet meer. Door het vele spugen kwam er ook bloed in haar maag terecht. We hebben ons laten vertellen dat niets je misselijker kan maken dan dat.
De dagen die volgden bestonden uit het geven van vocht om de slijmvliezen tot rust te laten komen. Ze kreeg meer pijnstilling, dat hielp gelukkig. Na een drie dagen begon ze langzaam op te knappen en kreeg ze veel bezoek van opa’s, oma’s en anderen. De entertainmentshow startte weer en Lieke liet zich goed vermaken. Het bezoek van haar broertje was duidelijk het hoogtepunt. In totaal heeft ze vier dagen in het ziekenhuis gelegen.

Ik weet nog dat we op een woensdag, vier dagen voor Sam z’n eerste verjaardag, naar het ziekenhuis gingen. Op zo’n moment gaan er verschillende emoties door je heen: ten eerste breekt je hart opnieuw, omdat je ziet dat je dochter alweer pijn heeft en je niet weet waar dit naartoe leidt. Je bent daarnaast boos over de situatie (“Waarom overkomt dit haar nu weer?”), onzeker omdat je niet weet wat er aan de hand is en je hebt een schuldgevoel naar Sam toe. Want het vieren van je eerste verjaardag vinden we beide iets magisch hebben en dus hadden we een feestje gepland. De dagen vorderden en het schuldgevoel nam alleen maar toe. Schiet hij er alweer bij in denk je dan. Hij wordt al zo vaak uitbesteed.
Een dag voor Sams eerste verjaardag hadden we besloten om zijn verjaardag uit te stellen. Een moeilijke beslissing, omdat je wéér geconfronteerd wordt met de impact die een ziekte als leukemie op het hele gezin heeft. Lieke mocht op de dag dat Sam jarig was naar huis. ’s Middags hebben we alsnog wat bezoek gehad en een week later hebben we zijn dikverdiende verjaardag kunnen vieren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Next Post

Weer een tegenslag - deel 3 -

wo mrt 25 , 2020
Al in een eerdere blog schreef ik dat deze fase behoorlijke hobbels had. Nou, de grootste hobbel (lees: berg!) moest nu worden genomen. Dit duurde […]